Mijn stem

Ik kom binnen op een zomerse maandagochtend. Vrijdag gebeld en natuurlijk is er haast. Vrouw van 61 met diagnose slokdarmkanker nadat ze zeven jaar geleden keelkanker heeft overleefd. Ze heeft na een periode van onduidelijkheid vrijdag twee ingrijpende behandelopties voorgelegd gekregen met het verzoek maandag haar keuze in het ziekenhuis te bespreken.

Ik tref drie bezorgde mensen aan de keukentafel, met een laptop, twee ipads en veel papier. ”Als ik een laryngectomie moet, hoeft het voor mij niet meer!’ is het eerste dat ik hoor. Tranen en frustratie. Ik probeer zo snel mogelijk de situatie te scannen en rust te bewaren. We hebben een paar uur voordat ze naar het ziekenhuis moeten en dan moeten de vragen helder zijn.

Ze vertellen hun verhaal. Gehaast en feitelijk want de tijd dringt. Brieven erbij, meteen vragen hoe het kan ”dat dit daar staat terwijl ze hier zeggen…’’. Ik ben geneigd mee te gaan in hun onrust en heel snel met een markeerstift door de papieren te gaan. Maar dat werkt niet. Ik haal rustig adem en neem de leiding. Structuur aanbrengen is het devies. Middenin de medische-informatie-tsunami is het altijd even zoeken naar een bruggetje om te vragen naar wie zij zijn, wat belangrijk is in hun leven. Ze vertelt dat ze docent is, haar stem is haar identiteit. Nu valt haar openingszin meteen op zijn plaats. Aansluitend vertelt haar echtgenoot dat zijn eerste partner 20 jaar geleden aan slokdarmkanker is overleden. Wat een samenloop.

Na twee uur met het zweet ook op mijn voorhoofd hebben we een overzichtelijke vragenlijst. We nemen het gesprek samen door; ik moedig haar aan het gesprek te beginnen met uitleggen wie ze is. En waarom haar stem zo belangrijk voor haar is. Gepersonaliseerde zorg, daar gaat het om.

Wilt u weten wat onze Navigators
voor u kunnen doen?

Wilt u weten wat
onze Navigator voor
u kunnen doen?

Geheel gratis en vrijblijvend