Moeilijk te geloven

Ik kan het zelf bijna niet geloven. Tegenover mij in een Brabants dorp, zit een vitaal uitziende, vlotte vrouw van eind zestig. Reist, tennist, geniet van het leven. Sinds een paar weken pijn in haar zij en afgelopen maandag als donderslag bij heldere hemel haar doodvonnis gekregen.

Nou ja: er is één kans. Ze heeft een grote tumor in de staart van haar alvleesklier met doorgroei naar de milt. Misschien kunnen ze nog opereren. Ze wil weten waar ze dat het beste kan laten doen. De chirurg in het ziekenhuis waar de diagnose gesteld is komt prettig en kundig over. Het ziekenhuis staat op de lijst van de twintig centra in Nederland waar ze dit soort operaties doen. Maar betekent dit

dat al die twintig ziekenhuizen even goed zijn?

Begrijpelijke vraag. Lastig om te beantwoorden. We kunnen alleen de kwaliteitsinformatie voor haar in kaart brengen die de ziekenhuizen openbaar maken. Frusterend, want je weet dat er meer bekend is. We spreken het samen door en haar keuze is snel gemaakt, de afspraak ook. Dat is fijn want als er geopereerd kan worden, moet dat zo snel mogelijk. De overdracht van medische informatie loopt minder soepel, haar man rijdt uiteindelijk tweehonderd kilometer op en neer met het CD-tje omdat de afspraak anders niet door kan gaan.

Het tweede ziekenhuis wil eerst nog verder onderzoek doen. Daar komt uit dat er toch uitzaaiingen op afstand zijn. Weg kans.

Wel is ook voorkomen dat ze een grote operatie ondergaat die niet zinvol blijkt. Het is ongelooflijk hoe snel deze mensen schakelen naar het nieuwe scenario terwijl ze in het eerste gesprek aangaf: de dood of de gladiolen, geen chemo! We bereiden de vragen voor over de palliatieve chemo die haar is voorgesteld. Gelukkig kan dat

dicht bij huis, volgende week starten. Vandaag kreeg ik een fotootje via de app van een kort familietripje. Zomers jurkje, mooie lach. Moeilijk te geloven.

Wilt u weten wat onze Navigators
voor u kunnen doen?

Wilt u weten wat
onze Navigator voor
u kunnen doen?

Geheel gratis en vrijblijvend